A SHORT LOVE STORY IN STOP MOTION from Carlos Lascano on Vimeo.
La carretera
Portava moltes nits fent el mateix. Sobre les 9 em posava els mitjons, em calçava unes bambes, lligava el gos i sortia a caminar. El lloc escollit pel meu passeig nocturn sempre era el mateix. Era la carretera que hi havia darrera de casa meva, una carretera morta per on no hi passava mai cap cotxe. L’asfalt gris estava desgastat i en alguns trams era d’un color més aviat marronós. Avançava en línea recta, sempre en línea recta, cap a l’horitzó. A l’esquerra em quedaven les muntanyes. Uns turons no massa alt però constants que el capvespre dibuixava de color blavós. A la dreta algunes cases del poble, blanques i escampades sense cap ordre.
Des que havia arribat a viure allà, un any enrere, volia saber on anava a parar aquella carretera. Ho havia preguntat al bar, a la botiga, als vells de la residència, però ningú ho sabia. Tots deien que ja se l’havien trobat, però mai ningú li havia fet cas. La seva indiferència encara em va fer sentir més curiositat. Per això, cada vespre, caminava per aquella carretera esperant arribar a un destí. El primer dia vaig caminar fins la primera línia de l’horitzó, però aquest se m’escapava sempre i la carretera avançava sota els meus peus. Cada nit caminava una mica més, una mica més, fins que la frustració em feia recular i tornar a casa. Les muntanyes a l’esquerra, les cases a la dreta.
Viure sol era més fàcil, tot i que no em servia per oblidar. Les recordava rient, cantant, cridant, fins i tot discutint instants abans que el cotxe rellisqués sota la pluja i acabés marge avall. El primer que vaig pensar és que estava mort, però el dolor era massa intens per tractar-se del paradís.
Una nit vaig decidir que arribaria al final, encara que hagués de caminar un dia sencer, encara que no tornés a aquella casa que no era la meva. L’horitzó es va anar succeint com les hores que es perdien i la negror de la nit ho tenyia tot. Només hi havia una estrella al cel, però aquesta brillava per totes. Era immensa, impossible no mirar-la. L’estrella em va acompanyar mentre jo seguia avançant, sense notar cansament ni fatiga. I a poc a poc aquella nit tan tancada va deixar pas a les primeres
clarors del dia i a un sol que semblava que sortís del final de la carretera. Un pressentiment em va fer creure que allà on aquell sol naixia jo hi trobaria el que estava buscant. Vaig prémer el pas amb la llum cegant-me mentre el sol pujava pel cel fins que em vaig aturar de cop. Als meus peus, sense previ avís, el mar més verd que havia vist mai. Un mar que no mullava, que no cobria, que no ofegava. No he entès mai perquè diuen que el mar és blau i les muntanyes verdes, quan és al revés.
viewer discretion is advised
Os he mirado. He vuelto a miraros hoy con la esperanza de que hoy fuera el día en el que os digo que os he estado mirando desde hace tiempo, y vosotros reís como fieras salvajes y yo me encojo con expresión distraída. Pero no lo ha sido.
He vuelto a observaros espléndidos, radiantes, calmados, naturales desde la distancia. Desde un margen que creé hace tiempo porque al parecer, no sabéis ni quién soy. Hay una fuerza inefable que me lleva hacia vosotros. Algo recóndito que me atrae de manera irracional y que me hace parecer totalmente enferma a ojos ajenos porque os miro.
Llamadme enferma también. Llamadme enferma mientras os atrevéis a decirme que no resplandecéis como jodidos dioses. Tened el valor de decírmelo, de escupírmelo a la cara mientras vuelvo a espiaros con el pretexto de hablar con alguien inclinando la cabeza. Que eventualmente tendré que dirigir mi mirada hacia dónde estáis, fijarme en los detalles, de qué color son vuestras sudaderas, cómo lleváis el pelo, qué zapatillas habéis elegido hoy. Que muy a mi pesar rastrearé cada uno de vuestros movimientos para saber cuál es el gracioso, cuál el responsable, porqué os subís los unos a los hombros de los otros, de qué estáis hablando cuando estalláis en una carcajada sonora.
Simulad que me veis. Cuando paséis por mi lado, cuando me pilléis enfrascada en vuestras conversaciones a diez metros de vosotros. Seréis héroes si llegáis a reconocerme. Es por eso por lo que os tengo idealizados. Porque sois unos gilipollas egoístas, como todos, pero tan cegadores que necesito que sepáis que existo, porque yo necesito saber que existo. Para que llegue a tener, en algún momento, consciencia de mí misma a través de vosotros.
[...]
Cuando salías por la puerta, te has girado de golpe y me has visto. Me has visto mirarte por la espalda como un asesino a sueldo cobarde y rencoroso, me has visto perfilar tu silueta y meditar sobre la hipotética existencia de mi persona en tu mundo. Me has visto comprendiendo que mi mera presencia te resbala sobremanera, que apenas recordarías mis rasgos entre la multitud al día siguiente porque soy igual que las demás. Y una mierda.
Me has visto y has puesto cara de desconcierto, como si no pudieras controlar lo que había pasado, como si no pudieras entender porqué estaba allí en ese momento, justo detrás de ti, escrutando tus pasos y movimientos. Te he mirado a los ojos sorprendida porque te has percatado de algo. Por fin. Luego has vuelto a girarte, has arrancado el coche y quién sabe cuando volveré a verte.
Por un momento, he estado ahí y tú también y ojalá se lo contaras a todos. Que os miro, que estoy loca, enferma de la cabeza; que desearía estar entre vosotros como un fantasma, sin atreverme a nada ni ocurrírseme siquiera romper vuestra aura; que me conformo con un saludo sutil, disimulado; que no sé por qué tanta obsesión estúpida si no sois gran cosa, que yo tampoco entiendo nada pero ojalá pudierais verme.
Pico
100% perfect girl
Relato de un náufrago
Nunca hasta esa noche había perdido una remota esperanza de que alguien se acordara de mí y tratara de rescatarme. Pero cuando recordé que aquélla debía ser para mi familia la novena noche de mi muerte, la última de mis velaciones, me sentí completamente olvidado en el mar. Y pensé que nada mejor podía ocurrirme que morir. Me acosté en el fondo de la balsa. Quise decir en voz alta: “Ya no me levanto más”. Pero la voz se me apagó en la garganta. Me acordé del colegio. Me llevé a la boca la medalla de la Virgen del Carmen y me puse a rezar mentalmente, como suponía que a esa hora lo estaba haciendo mi familia en mi casa. Entonces me sentí bien, porque sabía que me estaba muriendo.
Relato de un náufrago, Gabriel García Márquez
asdfasdf.doc, pág. 1
I
- Bueno Ethan, ¿nos vas a contar lo de Laura o no? – pregunta Sean de repente.
- ¿Qué Laura?
- No te hagas el tonto. – suelta Liam – Lo sabemos.
- Así que ya estás cantando. – sentencia Sean.
Dev sonríe en silencio. Intuyo que no tengo ayuda esta vez. La careta de ingenuo desorientado no me está sirviendo mucho, así que opto por la mueca de tipo duro.
- ¿A vosotros qué coño os importa?
- Bueno, - responde Sean con una sonrisa pícara – tú pon nota. Sólo para saber si vale la pena tirársela o no.
Segundo intento fallido. No puedo rebatir nada porque yo hubiera preguntado lo mismo y estaría insistiendo como un poseso para conseguir la opinión sobre una chica con unos atributos que interesan a medio campus.
- Un seis. – contesto. Y miro hacia la puerta con desinterés.
- ¿Un seis? ¡¿Sobre diez?! – Liam se ha abalanzado sobre la mesa, y me mira, incrédulo, con ojos como platos.
- No pienso hablar más. – digo, y bebo otro sorbo de cerveza, evitando tener que contar lo del asiento trasero del coche y los mordiscos de la tal Laura.
Sadie entra a Jackie’s, roba una silla de otra mesa, pide una cerveza con una mirada a la barra y se sienta entre Dev y Sean. Se hace el silencio sepulcral durante unos segundos, pero nos damos cuenta de que eh, es Sadie, ¿por qué os calláis de repente? ¿Qué decías de follar, Sean? Y la conversación que surge casi sin querer sobre las tetas de Laura es muy amena. Sobre todo porque después enlaza con la del culo de Juliet, en la existencia del cual aún no había reparado.
Vermell
Va entrar a casa assegurant-se que no el veia a ningú i va ofegar un crit. Tota l’estança estava regirada, els objectes a terra trencats, el terra ple de peces petites i papers. Va caminar amb por pel passadís i va entrar a l’habitació, la paret estava plena de retalls de diaris amb fotografies d’assassinats, d’uns assassinats que ell coneixia molt bé. Aquelles escenes… No podia ser. Coneixia tots aquelles llocs, aquells llocs on no havia de ser. Els va començar a estripar, a arrencar de la paret, a tirar-ho a terra. Va entrar al lavabo, necessitava rentar-se la cara i veure que tot era un malson. El mirall de la pica estava trencat i tot el terra era ple de vidres. Es va mirar la mà, la tenia plena de ferides. Aquell rostre esquerdat que li tornava la mirada somreia amb ironia. “Mai et vaig creure capaç de fer-ho. Et felicito. La pròxima vegada mira de no carregar-te la casa quan t’assaltin els remordiments. I ara descansa, demà tenim feina”.

Arxiu 23
La de Gurb ha sigut la primera fossa de la Guerra Civil oberta amb l'amparament de la nova Llei de Memòria Històrica. Hem volgut fer aquest reportatge, amb la col·laboració d'alguns experts, sobre la materialització d'aquesta llei polèmica que no ha deixat ningú indiferent...
E se io muoio de partigiano, tu mi devi seppellir...
FW: FW: FW: Si funciona nos forramos, leedlo por favor
Surrealista total:
Os lo envio por si acaso funciona...............
Si funciona nos forramos
Hola a todos,
Generalmente nunca envio mensajes de este tipo, pero este me lo
envia una buena amiga abogada y creo que es una oportunidad muy
interesante. Ella me dice que esto funcionara. ?Despues de todo no tenemos
nada que perder!
Me dice: Soy abogada y conozco la ley. Esto es cierto. No se
confundan AOL e INTEL mantendran sus promesas por miedo a ser imputadas por
la justicia y hacer frente a una sancion multimillonaria en dolares,
parecida a la de Pepsi Cola contra General Electric no hace mucho.
Queridos amigos no os tomeis esto a broma. Bill Gates
(Propietario de Microsoft), esta compartiendo su fortuna. Si no haceis caso
de este mensaje, os arrepentireis. Windows sigue siendo el programa mas
utilizado, Microsoft y AOL estan haciendo una experiencia enviando este
mensaje electronico (e-mail beta test) Cuando envien este mensaje
electronico (e-mail) a sus amigos, Microsoft os puede despistar si sois
utilitarios de Microsoft Windows durante 2 semanas.
Por cada persona que envie este mensaje, Microsoft le pagara 245
EUROS.
Por cada persona a la que tu mandes este mensaje y lo reenvie a
otras personas, Microsoft le pagara 243 EUROS.
Por cada tercera persona que lo reciba, Microsoft le pagara 241
EUROS
Dentro de 2 semanas, Microsoft, tomara contacto contigo para
confirmacion de tu direccion y te enviara un cheque.
Sinceramente, Charles. Bailey General Manager Field Operations
1-800-842-2332 Ext. 1085 or
904/245-1085 or RNX 292-1085
Pensaba que esto era un fraude, 2 semanas despues de recibir este
mensaje electronico (e-mail) y despues de enviarlos, Microsoft se puso en
contacto conmigo para ratificar mi direccion y recibi un cheque de 24.800
EUROS.
Tienes que enviarlo antes de que este test termine.
Si alguien tiene posibilidades de hacer esto es Bill Gates.
Para el esto supone un gasto de publicidad. Por favor envien este
mensaje a tanta gente como le sea posible.
Tendrian que recibir por lo menos 10.000 euros.
No le ayudariamos a enviar este mensaje si no tuviesemos algo
para nosotros.
Como dije anteriormente, conozco la ley y esto es verdad.
Intel y AOL estan negociando una fusion por la cual serian la
compania mas grande del mundo, y para estar seguros de seguir siendo el
programa mas utilizado, Intel y AOL hacen un experimento con este test
Ma. Angeles Yanez Moreno
Secretaria
Sub. Gral. de la Oficina Presupuestaria
Paseo de la Castellana , 112, Despacho 320
* 91 728 49 13 7 91 728 48 59
*************************************************************
Este correo ha sido procesado por el antivirus del Grupo FCC.
¡Horror!
Entre paréntesis, algun que otro comentario.
_____________________________________________________________
Antes q nada piensa en la persona q amas cuando leas esto.
YA LO ABRISTE!!!!! (Dios mío, cinco exclamaciones traseras!!!!!) , LO TIENES QUE LEER Y HACER!! (cuidadorrl),
ECHAR PARA ATRÁS!!!!...
***** CASO #1 *****
Kelley Sedey
Moraleja: Aprende a leer, es útil (más que las proposiciones indecentes).
**********CASO #2*************
Katie Robbenson
Moraleja: Ten amigos. Nunca sabes cuándo podrás utilizarlos para pasarles un marrón.
*********** CASO # 3
Richard S. Willis
45 minutos
CYNTHIA: Tengo un poco de frío, noto olor a fritanga de aquél bar, me duele la uña del dedo pequeño del pie izquierdo.), que lo tenía guardado hace 2 años (aaaaaah claro... ¿Dónde? ¿cómo? Ein?).Tres días después, él le propuso matrimonio
Moraleja: La fritanga da la felicidad.
****** ESTA ES LA CARTA *******
Usted tiene que mandar este mensaje
antes de tres horas
********* NOTA: Si le mandas esta carta a más personas, más buena suerte tendrás.
***********P:D: Quiero informarles que yo no hice esto, alguien me lo mandó y lo estoy mandando! si no sabe como hacerlo presione forward o reenviar
